Najspokojniej jest we wtorek lub w środę w porannym przedziale czasowym o 10:00 rano. W południe tłumy tworzą zator przy drzwiach wejściowych, przez co trudno jest cofnąć się o krok i obejrzeć fresk na suficie, nie dając się popychać przez napływających ludzi.

Jeśli wykonujesz samodzielne zwiedzanie, przeznacz na to od 10 do 15 minut, a z przewodnikiem – nawet do 20 minut. Podczas szybkiego spaceru łatwo przeoczyć zawiłe detale rzeźb z brązu i ukrytą symbolikę w dekoracjach sklepienia; dopiero gdy zwolnisz tempo, dostrzeżesz prawdziwą symetrię tego pokoju.

Znajduje się w głównym centrum ceremonialnym i pojawia się zaraz po tym, jak zbadasz Salę Halabardników. Skoro już weszłeś po Wielkich Schodach i minąłeś pierwsze przedpokoje, poświęć chwilę, żeby dać odpocząć oczom, zanim zmierzysz się z ogromną Salą Gaspariniego, która znajduje się tuż za nimi.

Najwięcej ludzi jest między 11:30 a 14:00. W pokojach robi się głośno, a ochrona surowo egzekwuje zakaz robienia zdjęć, przez co wszystko się zatrzymuje. Podczas wizyty po 16:30 panuje znacznie spokojniejsza atmosfera, a światło naturalne jest łagodniejsze i bardziej nastrojowe.

Stań dokładnie na środku pokoju, żeby obejrzeć ogromny fresk na suficie autorstwa Tiepolo. Z tego punktu widokowego możesz jednocześnie podziwiać symetrię czterech pozłacanych brązowych lwów strzegących podwyższonej platformy oraz ogromne lustra, w których odbijają się kryształowe żyrandole.

Większość zwiedzających patrzy tylko przed siebie na królewskie trony i idzie dalej. Jak tylko wejdziesz, od razu spójrz w górę na sufit i przyjrzyj się podstawom luster, żeby podziwiać wspaniałe kunsztowe wykonanie z Królewskiej Huty Szkła w La Granja.

Spójrz w górę, żeby podziwiać ostatnie arcydzieło weneckiego malarza Giovanniego Battisty Tiepolo, ukończone w 1766 roku, kiedy miał 70 lat. Obraz ten przedstawia ogrom Imperium Hiszpańskiego, wykorzystując postacie alegoryczne symbolizujące prowincje i wartości kulturowe podlegające Koronie.

Po obu stronach schodów prowadzących na podium tronu stoją cztery pozłacane lwy z brązu. Te posągi przetrwały burzliwe czasy; pierwotnie odlane zostały w 1651 roku pod nadzorem malarza Diego Velázquez dla poprzedniego pałacu, co oznacza, że są starsze niż sama sala.

W pokojach znajdują się ogromne lustra wyprodukowane w Królewskiej Hucie Szkła w La Granja. Stoją naprzeciwko siebie i tworzą wrażenie nieskończonej przestrzeni, oświetlonej przez dwanaście masywnych weneckich kryształowych żyrandoli, zwisających ze złoconego sklepienia.