Schilderijen Prado Museum

Op het eerste gezicht lijkt dit schilderij een momentopname van de koninklijke familie, met prinses Margarita met haar dienstmeisjes, een dwerg en zelfs Velázquez zelf. Maar als je beter kijkt, zie je een spiegel die de koning en koningin weerspiegelt en de man in de deuropening maakt het nog mysterieuzer. Het is net een 17e-eeuwse puzzel die je aan het raden houdt.

Deze spookachtige afbeelding showt de Romeinse god Saturnus die een van zijn kinderen opeet. Rechtstreeks geschilderd op de muren van Goya's huis tijdens zijn donkere jaren, is het een rauw portret van angst en waanzin. Sommigen zeggen dat het gaat om de tijd die alles vernietigt; anderen zien het als een weerspiegeling van de onrust in Spanje. Hoe dan ook, het is onvergetelijk.

Dit drieluik is een visueel feest. Het linkerpaneel toont Eden, het midden is gevuld met bizarre genoegens en het rechterpaneel verbeeldt een nachtmerrieachtige hel. Het is net een middeleeuwse strip die waarschuwt voor de gevolgen van verwennerij.

Dit gedetailleerde paneel legt het plechtige moment van de kruisiging van Christus vast. Oorspronkelijk maakte het deel uit van een altaarstuk en het toont de emotionele diepte en ingewikkelde stijl van de Spaans-Vlaamse kunst.

Caravaggio brengt het bijbelse verhaal tot leven met dramatische belichting. De jonge David houdt het afgehakte hoofd van Goliath vast, niet in triomf, maar met een beschouwende uitdrukking. Het is een krachtige weergave van de overwinning en het emotionele gewicht ervan.

Dit gewaagde schilderij toont een liggende naakte vrouw die de kijker zelfverzekerd aankijkt. In tegenstelling tot traditionele naakten is ze onverbloemd en echt. Goya schilderde haar ook gekleed, maar deze versie veroorzaakte controverse en daagde de artistieke normen uit.

Dit krachtige werk toont Napoleons troepen die Spaanse rebellen executeren. De centrale figuur, met opgeheven armen, wordt een symbool van verzet en de verschrikkingen van de oorlog. Het is een rauw, emotioneel stuk dat boekdelen spreekt.

Rubens viert schoonheid en harmonie met drie verstrengelde godinnen. Hun zachte vormen en vrolijke uitdrukkingen belichamen de essentie van liefde en charme in de barokke kunst.

Dit portret straalt waardigheid en introspectie uit. Het handgebaar van de heer suggereert een eed of diepe oprechtheid. El Greco's langgerekte stijl voegt een spiritueel tintje toe aan dit iconische beeld.

In plaats van oorlog te verheerlijken, richt Velázquez zich op een moment van respect. De Spaanse generaal ontvangt de sleutels van de stad van de Nederlandse commandant, waarbij eer boven verovering wordt gesteld. Het is een genuanceerde kijk op de overwinning.